Ο κόσμος μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού

86 0

Γράφει ο γιατρός Μάριος Μαραγκάκης

Στην ομιλία μου με θέμα «Παιδί, Άθληση, Ατύχημα», σημείωσα την ευεργετική επίδραση της άθλησης στο παιδί, μέσα από την παρέμβαση στην  Κοινωνικοποίηση του παιδιού και την ανάπτυξη των σωματικών του δεξιοτήτων και την Διαμόρφωση της συμπεριφοράς. Η λέξη άθληση ετυμολογικά σχετίζεται με τις λέξεις: ο άθλος – το αγώνισμα και το άθλο – το βραβείο. Ο αθλητισμός λοιπόν αφορά την ορμέμφυτη τάση του ανθρώπου να αγωνίζεται και να διακρίνεται. Το παιχνίδι είναι κατά μία ευρεία έννοια μία μορφή άθλησης, κατά την οποία η διάκριση αντικαθίσταται από την χαρά. Η χαρά είναι η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμή. Παιδί = Παιχνίδι.

Παράλληλα έδωσα στοιχεία για τη ψυχοκινητική ανάπτυξη του παιδιού, που ερμηνεύει γιατί ένα παιδί συχνότερα από έναν ενήλικα εμπλέκεται σε ατύχημα.

Έτσι ένα παιδί μικρότερο από τριών ετών επεξεργάζεται μόνο χρηστικά ερεθίσματα. Μετά, βαθμιαία, μέχρι την ηλικία των έξι ετών, αρχίζει να προσλαμβάνει ποικίλα ερεθίσματα πλην όμως μέχρι και την ηλικία των δέκα η προσοχή του διασπάται εύκολα και εμφανίζει κόπωση. Η ικανότητα του παιδιού να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον παρομοιάζει αυτήν του ενήλικα μετά το δέκατο έτος της ηλικίας.

Ένα Βρέφος ήδη από την γέννηση έχει Φυσιολογική οπτική οξύτητα και Τρισδιάστατη όραση, όμως δεν αποκτά την αντίληψη του βάθους παρά μόνο μετά το ένατο έτος της ηλικίας, ενώ αποκτά περιφερική όραση μετά την ηλικία των δώδεκα ετών. Έτσι ένα παιδί δημοτικού δεν αντιλαμβάνεται την απόσταση, ή την ταχύτητα ενός κινούμενου αντικειμένου και ενώ εμείς υποσυνείδητα αντιλαμβανόμαστε ένα αυτοκίνητο που μας πλησιάζει από το πλάι, λόγο της περιφερικής όρασης, το παιδί αγνοεί τον κίνδυνο. Σας παρακαλώ βάλτε δύο εσωτερικά από το χαρτί τουαλέτας στα μάτια σας κατεβάστε το σώμα σας στο ύψος ενός παιδιού και προσπαθήστε να κινηθείτε.

Και ενώ εμάς μας βοηθάει η ακοή το παιδί πρέπει να φτάσει την ηλικία των 7 ετών για να ακούει και από τα πλάγια και να αντιλαμβάνεται τελικά την κατεύθυνση του ήχου.

Σκεφτείτε τα λοιπόν αυτά την επόμενη φορά που θα μαλώσετέ το παιδί σας γιατί δεν πρόσεξε, δεν είδε, ή δεν άκουσε π.χ. ένα αυτοκίνητο.

Σημειώσαμε την πληθώρα των δράσεων, που καλείται να λάβει ένας εκπαιδευτικός αναπληρώνοντας το έργο ενός ιατρού σε ένα τραυματισμένο παιδί, ή ένα παιδί με χρόνια νόσο όπως διαβήτη, επιληψία, ή αλλεργία. Καταλήξαμε στο ότι μία ειδικευμένη νοσηλεύτρια θα ήταν το ιδανικό άτομο για να εισφέρει καθοριστικά στην στήριξη των παιδιών μας. Πιστεύουμε σε αυτό με πάθος και θα παρουσιάσουμε την μελέτη για την χρηματοδότηση μίας τέτοιας δράσης για τον δήμο Αμαρουσίου στο πρόγραμμα μας.

In this article

Join the Conversation