Το Voyager 1 έφτασε σε απόσταση μίας ημέρας φωτός από τη Γη

Top 5 This Week

Related Posts

Με μια ματιά

  • Το Voyager 1 έφτασε στις 18 Νοεμβρίου σε απόσταση μίας ημέρας φωτός από τη Γη.
  • Η απόσταση αντιστοιχεί σε περίπου 25,9 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
  • Η NASA λαμβάνει φέρον σήμα, αλλά όχι επιστημονικά ή τεχνικά δεδομένα από τις 14 Νοεμβρίου.
  • Το σήμα χρειάζεται περίπου 24 ώρες για να διανύσει την απόσταση από το σκάφος στη Γη.

Το Voyager 1, το πιο απομακρυσμένο ανθρώπινο κατασκεύασμα, πέρασε ένα ορόσημο που αποτυπώνει το μέγεθος του διαστρικού χώρου: στις 18 Νοεμβρίου έφτασε σε απόσταση μίας ημέρας φωτός από τη Γη. Η NASA ανακοίνωσε ότι επιβεβαίωσε το επίτευγμα όταν έλαβε το σήμα του σκάφους περίπου 24 ώρες αργότερα, όπως επιβάλλει η τεράστια απόσταση.

Τι σημαίνει «μία ημέρα φωτός»

Η ημέρα φωτός δεν είναι χρόνος αλλά μονάδα απόστασης. Περιγράφει την απόσταση που διανύει το φως σε 24 ώρες και ανέρχεται σε περίπου 16,1 δισεκατομμύρια μίλια ή 25,9 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Το Voyager 1 κινείται πλέον τόσο μακριά, ώστε ένα ραδιοσήμα που ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός χρειάζεται περίπου μία ημέρα για να φτάσει από τη Γη στο σκάφος και άλλη μία για να επιστρέψει η απάντηση.

Για να γίνει αντιληπτή η κλίμακα, το φως του Ήλιου χρειάζεται περίπου 1,3 δευτερόλεπτα για να φτάσει στη Σελήνη και περίπου τέσσερις ώρες για να φτάσει στον Ποσειδώνα. Η «ημέρα φωτός» είναι πολύ μικρότερη από ένα έτος φωτός, αλλά αποτελεί εντυπωσιακό ορόσημο για ένα όχημα που εκτοξεύτηκε το 1977.

Το σήμα υπάρχει, τα δεδομένα λείπουν

Το ιστορικό επίτευγμα συμπίπτει με ένα νέο τεχνικό πρόβλημα. Από τις 14 Νοεμβρίου η ομάδα της αποστολής δεν λαμβάνει επιστημονικά και τεχνικά δεδομένα από το Voyager 1. Οι κεραίες του Deep Space Network της NASA στην Καμπέρα της Αυστραλίας εξακολουθούν να «κλειδώνουν» στο φέρον σήμα του σκάφους, όμως το σήμα δεν συνοδεύεται από τις πληροφορίες που κανονικά μεταδίδονται στη Γη.

Η παρουσία του φέροντος σήματος δείχνει ότι κρίσιμα τμήματα παραμένουν λειτουργικά: το σύστημα ελέγχου προσανατολισμού κρατά την κεραία στραμμένη προς τη Γη και ο ραδιοπομπός εξακολουθεί να εκπέμπει. Η NASA εξετάζει αν η δυσλειτουργία βρίσκεται στον υπολογιστή που συγκεντρώνει τα δεδομένα από τα όργανα και τα υποσυστήματα του σκάφους και τα προετοιμάζει για μετάδοση.

Η διάγνωση δεν μπορεί να γίνει με τους ρυθμούς μιας σύγχρονης διαστημικής αποστολής. Κάθε εντολή χρειάζεται περίπου 24 ώρες για να φτάσει στο Voyager 1 και κάθε απάντηση άλλο τόσο. Επομένως, ακόμη και μια απλή δοκιμή απαιτεί τουλάχιστον δύο ημέρες, ενώ η αποτίμηση μιας πιο σύνθετης παρέμβασης μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες.

Μια αποστολή που συνεχίζει πέρα από τα αρχικά σχέδια

Το Voyager 1 και το δίδυμο Voyager 2 εκτοξεύτηκαν το 1977, αξιοποιώντας μια σπάνια ευθυγράμμιση των εξωτερικών πλανητών. Οι διελεύσεις τους από τον Δία και τον Κρόνο, και στην περίπτωση του Voyager 2 από τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα, άλλαξαν την εικόνα των επιστημόνων για τους γίγαντες πλανήτες και τα φεγγάρια τους.

Σήμερα τα δύο σκάφη βρίσκονται σε διαστρική περιοχή και μετρούν αλλαγές στο μαγνητικό περιβάλλον πέρα από την κυρίαρχη επίδραση του Ήλιου. Μεταφέρουν επίσης τον Χρυσό Δίσκο, μια συλλογή εικόνων, ήχων και χαιρετισμών της Γης που σχεδιάστηκε ως μήνυμα προς οποιονδήποτε πολιτισμό συναντήσει τα σκάφη στο μακρινό μέλλον.

Η NASA είχε αντιμετωπίσει παρόμοια κατάσταση το 2023, όταν το Voyager 1 έστελνε φέρον σήμα χωρίς χρήσιμα δεδομένα. Οι μηχανικοί τότε εντόπισαν πρόβλημα σε υπολογιστή του σκάφους και κατάφεραν να επαναφέρουν τις ενημερώσεις. Η προηγούμενη εμπειρία αποτελεί οδηγό και για τη σημερινή διερεύνηση, χωρίς όμως να υπάρχει εγγύηση ότι η αποκατάσταση θα είναι άμεση.

Το σκάφος συνεχίζει την πορεία του με γνωστή, σταθερή ταχύτητα και δεν μπορεί να αλλάξει την ημερομηνία κατά την οποία περνά τα ορόσημα της απόστασης. Αυτό επιτρέπει στην ομάδα να επιβεβαιώνει την τροχιά ακόμη και όταν τα επιστημονικά δεδομένα δεν είναι διαθέσιμα. Παράλληλα, κάθε απόφαση για εξοικονόμηση ενέργειας και απενεργοποίηση οργάνων αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς οι διαθέσιμοι πόροι μειώνονται με τα χρόνια.

Γιατί έχει σημασία

Το ορόσημο του Voyager 1 δείχνει τα όρια της επικοινωνίας σε διαστρικές αποστάσεις και ταυτόχρονα την αντοχή μιας αποστολής σχεδόν μισού αιώνα. Η NASA πρέπει να επιλύει κάθε βλάβη με καθυστέρηση δύο ημερών, διατηρώντας ζωντανή μια μοναδική επιστημονική σύνδεση με το εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα.